Rozdział 4

Wyszłam z pokoju do ćwiczeń i usiadłam na ławce, na której leżały nasze rzeczy. Rozejrzałam się, zobaczyłam jak przez bramę główna wchodzi pięciu chłopaków. Byli naprawdę przystojni, szczególnie jeden. Był dobrze zbudowany, wysoki i miał brązowe, kręcone włosy. Podeszli do recepcji, zapłacili i ruszyli w moją stronę. Weszli do pokoju obok naszego i zaczęli strzelać do celów, przez szklaną ścianę mogłam ich do woli obserwować. Wyglądali na trochę starszych ode mnie, w wieku moich przyjaciół.

- Mel, Mel, MELANIE! – z zamyślenia wyrwał mnie głos Lucas‘a.

- Przepraszam, zamyśliłam się. O co chodzi?

- Skończyliśmy, możemy już iść.

- No to chodźmy.

Wyszliśmy, byłam bardzo ciekawa, kim jest tamta piątka, nigdy ich nie widziałam, a ja znałam prawie każdego w tamtej części miasta. Nie wiedziałam, kim są, ale strzelali naprawdę dobrze.

***

Był piątkowy wieczór, a ja szykowałam się na akcje. Większość moich znajomych ze szkoły pewnie wybierała się na imprezę, a ja w tym czasie ładowałam bron. Wzięłam dwa pistolety i trzy z sześciu nowych noży. Później poszłam się przebrać, ubrałam się w to. Do wysokich, skórzanych butów wsunęłam po jednym nożu, trzeci wsunęłam w pętelkę na karku, po wewnętrznej stronie płaszcza, do kieszeni okrycia schowałam pistolety.

Poszłam do garażu, podniosłam plandekę, pod która stal mój motor, oczywiści czarny. Wsiadłam na moje maleństwo i ruszyłam w stronę centrum miasta.

Krążyłam przez godzinę po jednym z londyńskich osiedli w jednej z gorszych dzielnic, zanim udało mi się znaleźć Marco. Stal w ciemnej uliczce i liczył pieniądze, pewnie właśnie zaopatrzył kogoś w dragi. Zakradłam się do niego od tylu i powaliłam go jednym mocnym ciosem w tył głowy. Kiedy upadł, przewróciłam go na plecy i usiadłam na nim okrakiem. Wyciągnęłam z buta nóż i zaczęłam delikatnie jeździć czubkiem po linii jego szczeki.

- Witaj, Marco. Dawno się nie widzieliśmy.

- Kim jesteś?

- A racja, ty mnie nie widziałeś. Ale chyba kojarzysz Lucas’a Smith’a i Rush’a Tonk’a.

- Red Wolf. - szepnął do siebie, ale jato usłyszałam.

- Dokładnie tak, Red Wolf. Jest nam bardzo smutno, że nie chcesz z nami współpracować. Dlaczego nas smucisz?

- J…ja nie mogę.

- Nie możesz, czy nie chcesz?! – w tamtym momencie zaczęłam krzyczeć.

Nagle usłyszałam a sobą kroki. Zeszłam z Marco i przycisnęłam go do ściany. Miałam nadzieje, że ta osoba nas nie zauważy. Niestety moje prośby nie zostały wysłuchane, zauważyłam jakiegoś mężczyznę, wchodzącego w uliczkę, w której staliśmy.

- Marco? Gdzie jesteś? – zaczął mówić lekko zachrypniętym głosem. – Widziałem cię chwile temu w tej uliczce, wiec wychodź natychmiast.

Poczułam, że Marco zaczyna drżeć jeszcze bardziej. Czyli to nie był jego przyjaciel, bal się go. Wyszłam z cienia nadal trzymając nóż na gardle dilera.

- Kim jesteś? – zapytałam. Chłopak szybko odwrócił się i wyciągnął pistolet. Kiedy mnie zauważył, uśmiechnął się szeroko, ale nie opuścił broni, nadal we mnie celował.

- Widzę, że trochę się spóźniłem. Co tu robisz, dziewczynko? – nienawidziłam, kiedy ludzie zwracali się do mnie jak do małego dziecka.

- Nie twój zasrany interes. – odpowiedziałam pewnym siebie głosem. -  A teraz spierdalaj, bo mam tu sprawy do załatwienia.

Chłopak zaczął się śmiać.

- Uspokój się, kochanie. Złoć piękności szkodzi.

- Nie mów tak do mnie.

- Jak mam nie mówić, kochanie? – miałam go już dość, działał mi na nerwy.

- Co ty tu w ogóle robisz? – zapytałam, przytrzymując mocniej Marco, który zaczął się wyrywać.

- Ja i Marco mamy coś do załatwienia, wiec zostaw go i idź sobie.

- Nie załatwicie. Ani teraz, ani nigdy później. – powiedziałam i nożem poderżnęłam gardło mężczyźnie, którego trzymałam. Upuściłam ciało. Marco zadrżał po raz ostatni i umarł. Odsunęłam się od niego, tamtym podchodzą bliżej mężczyzny, z którym rozmawiałam. Przyjrzał mi się.

- Ja cię znam. Widziałem cię w poniedziałek na strzelnicy. – mówiąc to zdjął kaptur. Ja tez go znałam, był tym lokowatym, to na niego się wtedy gapiłam.
-----------------------------------------------------------------------------------------

Część,
Jest niedziela, wiec jest nowy rozdział.  W końcu udało mi sie dorwać do komputera,  co przy moim młodszym bracie wcale nie jest proste.
Ostatnio was o coś prosilam, czy to naprawdę takie trudne dodać jeden głupi komentarz? Ponawiam więc tą prośbę.
Do następnego razu. ~ Zuza