Rozdział 6

- Harry! – krzyknął chłopak, który otworzył drzwi. A wiec poznałam imię mojego towarzysza, Harry. – Kogo ty tu przyniosłeś? – poczułam jego rękę na swoim tyłku, więc kopnęłam na oślep, chyba trafiłam go w gardło. Usłyszałam zduszony jęk i ciche przekleństwa, delikatnie się uśmiechnęłam.

- To przez nią nie mam pieniędzy od Marco.

- Aż tak zajmująca, może mi ją pożyczysz?

- Zamknij się, Louis.

- Dobra, weź ją, siedzi w salonie. – usłyszałam kroki i zrozumiałam, że chłopak odszedł.

Harry odstawił mnie w końcu na ziemię.. zaraz chwycił mnie za nadgarstek i zaczął ciągnąć w głąb domu. Weszliśmy do pokoju, w którym siedziało już dwóch chłopaków.

Farbowany blondyn siedział przy stole i robił cos na laptopie. Mulat siedział na kanapie, oglądał jakiś mucz, ale zatrzymał program, kiedy nas zauważył. Po chwili do pokoju wszedł szatyn.

- Tam przy drzwiach wyglądała dobrze, - zrozumiałam, że to ten chłopak, którego kopnęłam. – ale teraz wygląda dużo lepiej. – powiedział z uśmiechem. Spojrzałam na siebie i zobaczyłam, że oderwały się górne guziki mojej koszuli. Pewnie stało się to, kiedy szarpałam się z Harry’m. Było, więc widać moje piersi w czarnym, koronkowym staniku. Zapięłam szybko płaszcz, „Nie będzie jakiś zboczeniec, patrzeć mi na cycki.” pomyślałam.

- Co ona tu robi i co z Marco? – zapytał blondyn, odrywając się od komputera.

- Zapytaj ją, niech ci powie co zrobiła. – mruknął Harry.

- Zabiłam go. – odpowiedziałam, zanim blondyn zdążył mnie zapytać. Cała trójka patrzyła na mnie z niedowierzaniem.

- TY go zabiłaś? – zabiłaś zapytał blondyn, a po chwili cała trójka zaczęła się śmiać. – Nie wierzę.

- Dlaczego? Bo jestem dziewczyną? – podeszłam do niego szybko, wyciągnęłam ukryty na karku nóż i przystawiłam mu go do piersi, w miejscu gdzie powinno być serce. – Nie oceniaj po wyglądzie.

- Harry, jak mogłeś jej nie rozbroić? – rozpoznałam głos Louis’a.

- Myślał, że rozbroił. Odebrał mi oba pistolety i nóż, ale ja znam się na swoim fachu. Wiem, że zawsze trzeba mieć ukrytą broń.

- A jaki jest twój fach? – zapytał chłopak siedzący na kanapie.

- Domyśl się. – szepnęłam.

- Oświeć mnie.

Podeszłam do niego i przyłożyłam ostrze do jego policzka. Zauważyłam, że powoli przesuwa rękę za siebie, sięgnęłam i wyjęłam zza jego paska pistolet. Usłyszałam za sobą kroki.

- Nie podchodź, - powiedziałam, celując pistoletem w głowę blondyna. – albo zabiję ich obu. Harry, wiesz, że jestem do tego zdolna. – znów słyszę kroki, tym razem cichsze. Przyciskam ostrze do policzka chłopaka, z rany zaczyna sączyć się krew. – Ostrzegałam.